Soedan, here I come!

Maandagavond kwam het verlossende mailtje van de Nederlandse Ambassade in Khartoum: ik kan naar Den Haag om het visum aan te vragen. Jippie! Woensdagmorgen vroeg stort ik me vol energie in de files en ik kom om 9.30 uur aan bij de ambassade. Een parkeerplek voor de deur, wat wil je nog meer!  Nou euh.... mijn visum graag! Helaas ging dat wat langzamer dan ik had gehoopt. 

Toen de ambassade om 12 uur dicht ging, had ik het begeerde stempel nog niet in mijn paspoort. Nu zijn de mensen op de ambassade bijzonder vriendelijk en ik mag na 12 uur nog blijven wachten.  

Een twijfelachtige eer overigens.... Om drie uur 's middag zit ik er nog en ik besluit om visumloos huiswaarts te keren. Donderdag heb ik geen tijd om naar Den Haag te gaan en op vrijdag is de ambassade gesloten. De tijd begint de dringen want dinsdag gaat mijn vlucht. Maandag is dus de laatste dag dat ik het visum kan krijgen. Om 9.30 uur ben ik weer op de ambassade maar helaas: er is nog geen visum! 

Oef, nu begin ik toch wel nerveus te worden. Maar goed, ik kan er verder weinig aan veranderen dus ik ga koffie drinken om de hoek om weer terug te keren naar de ambassade als de parkeermeter afloopt. Ik neem plaats in de wachtkamer en kijk om me heen. Het is druk. De stoelen en banken zijn bezet met vriendelijke mensen die allemaal geduldiger lijken dan ik! Ik geniet van wat ik zie en waan me al een beetje in Khartoum. Eén man met een grote stapel paspoorten zit een grote stapel formulieren in te vullen. Voor ieder paspoort een formulier dus daar is hij best lang mee bezig. De vrouwen om hem heen kijken over zijn schouder mee. Ik zie een meisje/vrouw met moie grote ogen en een hoofddoek. Ze draagt een rugzak waarop ledlampjes knipperen. Een baby wordt gevoed, een peutertje met gouden oorknopjes krijgt een hapje. Mensen lachen, praten Arabisch, lopen even naar buiten en komen weer binnen. Niemand is ongeduldig, alleen ik. Zelfs de Nederlandse man die in de hoek een boek leest, lijkt zich neer te leggen bij de wachttijd. Waarom kan ik dat toch niet? Is het omdat ik nog zoveel te doen heb en ik wachten zo jammer van mijn tijd vindt? Was er maar internet, dan kon ik tenminste een beetje werken! Mijn hotspot werkt vandaag ook niet mee, die doet het niet. Ik moet ècht een lesje in geduld leren! Maar nee hoor: ik stuur alweer een appje naar de Nederlandse ambassade in Soedan. Ik wil ijzer met handen breken en vraag om advies. Moet ik wachten of kan ik iets ondernemen? Ik sta graag in de DOE-stand. Maar nee, ik kan niets doen. Geduld en vertrouwen hebben. En gewoon gaan lunchen. Ik loop naar de Bataafsestraat waar ik lekkere cappuccino drink en een tosti eet. Ondertussen lees ik mijn mail (hier is wel internet!). Een journalist wil morgen een telefonisch interview. De telefoon gaat: de hypotheekadviseur. Ook dat gaat gewoon door natuurlijk. Ondertussen wordt de voicemail ingesproken:  een journalist wil vanmiddag een interview. Net als vorig jaar is er veel belangstelling. Maar het is dit jaar anders. Het verschil is dat het Cross the Nile Event waarbij een grote groep (Nederlandse en Soedanese) mensen de Nijl overzwemt, de aanleiding is voor de interviews maar inhoudelijk is het meer gericht op de activiteiten van Swim to Survive in Soedan en Tanzania.  Het lijkt erop alsof er meer bekendheid is voor verdrinking en de omvang daarvan. Wat dat betreft bereikt het Cross the Nile Event zeker het doel! Aandacht voor het probleem en ook voor de oplossing. Het stemt mij tevreden en de ambassade hopelijk ook.

Inmiddels is het 15 uur. De parkeermeter loopt weer af. Ik loop terug naar de ambassade, vul de parkeermeter bij en ga hoopvol naar binnen. De tijd begint te dringen want in Soedan is het twee uur later, daar beginnen de kantoren te sluiten. Het is nu of nooit. In mijn achterhoofd speelt de gedachte dat ik morgen 'pas' om drie uur vertrek. Als het echt nodig is, kan ik morgenochtend via Den Haag naar Schiphol rijden. Liever niet natuurlijk maar als..... Ondertussen dwalen mijn gedachten af. Ik heb een tussenstop in Caïro. Stel dat het visum er niet op tijd is, kan ik altijd nog een weekje naar Egypte toe gaan. Vakantie vieren in plaats van werken aan projecten. Best zin in. Even googlen naar het reisadvies. Oef, daar word ik niet echt vrolijk van.  Misschien moet ik dit idee maar uit mijn hoofd zetten. Of misschien toch naar Sharm el Sheikh? Waar je niets anders kunt dan duiken en snorkelen? Best aantrekkelijk.

Nee Greetje, even normaal doen. Geen alternatieven, gewoon de focus houden op het visum. En op de parkeermeter. Het is tijd om terug te lopen naar de ambassade. Daar komt een alleraardigste Soedanese man binnen die zich aan me voorstelt als Samuel uit Zaanstad. Hij vertelt dat zijn moeder ziek is en dat hij met spoed een visum hoopt te krijgen. Ik wens hem veel succes! Hij laat me foto's zien van zijn moeder, zijn zus, haar kinderen en zijn eigen kinderen. We hebben het over Sinterklaas en hij begrijpt er niets van. Maar hij laat wel een filmpje zien van zijn dochter die bij haar schoen staat te zingen. Ik vertel hem dat het de bedoeling is dat er de volgende dag een klein cadeautje in die schoen ligt of een beetje snoepgoed. Hij begrijpt er niets van. Arm kind. 

Als ik hem vertel dat ik naar Soedan ga om mensen te leren zwemmen,  laat hij een filmpje zien van drie kinderen die door een dominee kopje onder worden geduwd in een grote plastic emmer. Hij vertelt dat hij Baptist is en dat zijn kind op drie december gedoopt wordt. Hij nodigt me uit om erbij te zijn. Ik mag kiezen of ik om 7 uur 's ochtends bij hem thuis kom of om 8 uur bij de kerk in Alkmaar. Ik ga het wel doen. Het is een belevenis voor mijzelf en zeker ook voor die familie. Wat zijn de Soedanese mensen toch gastvrij!

Overigens wordt Samuel na een praatje met de baas van het consulaat, naar huis gestuurd. Hij staat bijna te huilen. Verslagen loopt hij naar buiten en vergeet zijn paspoort mee te nemen. Ik loop er snel achteraan en kan hem nog inhalen. 

Even later is het vier uur. De lampen van de ambassade gaan uit. Ik moet naar huis. Sh...... ga ik nu echt voor de tweede keer in één week onverrichter zake naar huis? 23 uur voordat mijn vliegtuig vertrekt? Er zit niets anders op. Teleurgesteld, moe en moedeloos. Met nog één kans: morgenochtend!

Het valt niet mee om De Haag uit te komen. File. De Nederlandse ambassade in Soedan belt me met het verzoek om morgen via Den Haag naar Schiphol te rijden. Het visum zal dan afgegeven worden,  "Inshalah". Als God het wil.

In gedachten rijd ik naar huis, luisterend naar de blurrie die uit de radio komt. Dan gaat de telefoon. Grr..... ik was vergeten dat ik een live radio-interview zou geven. Nou  ja, dat kan ook nog wel.

Thuisgekomen pak ik mijn koffer in zonder te weten of ik hem ga gebruiken. Morgenochtend vroeg op. Ik wil om 9 uur bij de ambassade staan. De agenda vertelt me echter dat ik om 9 uur een afspraak bij de huisarts heb.  Nou ja, alles loopt in de soep!

Vanmorgen om 8 uur stond ik bij de huisarts en vraag om voorrang. De hond staat buiten blaffend te wachten. Die had zich verheugd op de ochtendwandeling maar het is een lullig blokje om geworden, waarna hij aan de paal gebonden is bij de huisartsenpraktijk. 

Om 9.45 uur vul ik de parkeermeter in Den Haag. De telefoon gaat en het is het vriendelijke meisje van de ambassade. Ze heeft goed nieuws: mijn visum is klaar!

Lachend vertel ik dat het over één minuut kom halen.

Blij rijd ik naar Schiphol. Ruim op tijd om in te checken. Koffie, een croissant en vele appjes van vrienden die meeleven. Tussendoor nog twee telefonische interviews. En de blog even bijwerken. 

Ik ga naar Soedan! Hoera!